START TYPING AND PRESS ENTER TO SEARCH

Kto może mieć implant zęba?

Pierwszy etap leczenia u każdego zainteresowanego implantami Pacjenta to konsultacja i rutynowe badanie stomatologiczne.

Celem tej wizyty jest uzyskanie informacji na temat ogólnego stanu zdrowia pacjenta, przyjmowanych leków, przebytych i obecnych chorób, istniejących w jamie ustnej potencjalnych źródeł zakażenia (ubytki próchnicowe, kamień nazębny, korzenie zgorzelinowe). Pozwoli nam to wykluczyć ewentualne przeciwwskazania do zabiegu implantacji. Po badaniu lekarz implantolog przystępuje do planowania leczenia, czyli analizy warunków kostnych na zdjęciu rentgenowskim. U osób starszych oraz u osób, które utraciły ząb wiele lat temu, ilość kości może okazać się niewystarczająca dla podtrzymania i stabilizacji implantu. Nie oznacza to jednak konieczności rezygnacji z leczenia implantologicznego. Współczesna medycyna pozwala na odbudowę utraconej kości za pomocą zabiegu sterowanej regeneracji kości.

Jakie są przeciwwskazania do leczenia implantologicznego?
Bezwzględnym, czyli całkowitym, przeciwwskazaniem do wszczepienia implantu jest choroba nowotworowa, alkoholizm, cukrzyca, choroby psychiczne a także brak prawidłowej higieny jamy ustnej. Przeciwwskazania względne, czyli takie, które należy przeanalizować indywidualnie dla danego przypadku to choroby kładu krążenia, wady zgryzu, palenie tytoniu, za mała ilość kości w miejscu, w którym ma być wszczepiony implant, nawyki czyli para funkcje (np. obgryzanie paznokci). Każdego Pacjenta traktujemy indywidualnie, analizując na wizycie konsultacyjnej wszystkie przeciwwskazania i oceniając warunki w jamie ustnej.

Czy implanty „wkręca się” w znieczuleniu ogólnym?
Wszczepienie implantu przeprowadza się w znieczuleniu miejscowym, czyli takim, jakie podawane jest przy leczeniu czy usuwaniu zębów. Zabieg jest bezbolesny i trwa od pół do dwóch godzin, co zależy od liczby wprowadzanych implantów. Bezpośrednio po zabiegu pacjent może udać się do domu.

Z czego zrobiony jest implant?
Implant to śruba zrobiona z tytanu, materiału o dużej biozgodności tkankowej. Oznacza to, że metal ten, wprowadzony to organizmu ludzkiego, nie jest traktowany jak ciało obce. Dzięki tej właściwości nie zostaje on odrzucony, lecz wgaja się w kość żuchwy bądź szczęki, zespalając się z nią trwale w procesie zwanym osteointegracją. Potocznie implantem pacjenci nazywają cały odbudowany tym systemem ząb – czyli śrubę i wykonaną na niej pracę protetyczną np. koronę. W rzeczywistości implant to śruba, czyli ten element, który ukryty jest w kości.